En zo

2011-11-03T20:01:00.003+01:00

Vorige week woensdag dus Onbederf’lijk Vers in Nijmegen. Fijne avond gehad in Café De Opera, waar ik optrad met Saskia de Jong en Gerrit Vennema. Er was niet zo veel publiek, maar het publiek dát er was, was heel aandachtig. Twee jaar geleden was er duidelijk meer subsidie beschikbaar, want toen kregen alle talenten ook een hotelovernachting in Nijmegen aangeboden. Helaas moesten we nu het festival bijtijds verlaten om de laatste trein te kunnen halen.

Op Ugenda, de ‘uitgaansagenda voor Arnhem en Nijmegen’, staat een verslag over het festival. Ook onze locatie werd bezocht. Over mij staat er:

Als tweede spreker is Nicole Teunissen aan de beurt. Zij schrijft niet alleen poëzie, maar ook proza en ‘nog iets wat daar tussenin zit’. Na een aantal gedichten leest zij zo’n tekst voor, een handleiding voor het om zeep helpen van een goede relatie. Ze weet de harten van het publiek tenslotte te stelen door af te sluiten met een gedicht over blozende sprekers.
[...]
Voor wie de behoefte heeft een avondje rustig in zijn comfortabele luie stoel diepgaande gedichten te analyseren en daarnaast de nodige pijn in zijn brein niet schuwt, is het werk van met name De Jong en Vennema uitermate geschikt. Maar voor een avondje poëzie in de pub is het werk van beiden toch een tikkeltje ontoegankelijk en weet alleen Teunissen het nog enigszins luchtig te houden.

Nu klinkt het net alsof Saskia en Gerrit onbegrijpelijk stonden te wauwelen, terwijl ik allerlei uiterst toegankelijke gedichtjes oplas. Dat viel, naar mijn mening, allemaal reuze mee!

Het complete verslag van Ugenda is hier te lezen.

Afgelopen woensdag deed ik voor de tweede keer mee aan de U-slam. Andere deelnemers waren: Maarten Beemster, Philip Meersman, Amber Helena Reisig, Tifene Huchet, Jolies Heij, Marloes Robijn en Gideon Borman. Maarten en Marloes bleken ook meegedaan te hebben aan Onbederf'lijk Vers, dat was wel grappig. Helaas bleef het dit keer voor mij bij een ronde. Het publiek stemde Maarten en Tifene door, en de jury koos voor Philip en Amber Helena. Wel jammer natuurlijk, ik had graag meer willen laten horen. Het past niet bij mij en mijn poëzie om schreeuwend door de zaal te benen of demonstratief een sigaret rokend op het podium te staan, dus ik ga dat ook zeker niet doen, maar de jury leek gisteravond geneigd te kiezen voor de wat expressievere mensen. Dat mag natuurlijk, maar het was wel in mijn nadeel dat het wat meer over 'vorm' dan over 'inhoud' leek te gaan gisteravond. Gelukkig wel mooie reacties gehad vanuit het publiek, van mensen die ook graag meer hadden willen horen. Een andere keer misschien!
Na de tweede ronde koos het publiek voor Tifene (al had ze maar een paar stemmen meer dan Maarten) en de jury voor Philip. De finalebattle was weer leuk om naar te kijken. De jury gaf Philip iets hogere cijfers dan Tifene, maar het publiek sprak en hielp Tifene met een overgrote meerderheid van stemmen aan de overwinning.

Agenda

2011-10-20T16:29:00.000+02:00

Woensdag 26 oktober dus Onbederf'lijk Vers Nijmegen. Rondes starten om 20.00 uur, 21.00 uur en 22.00 uur, dus het is mogelijk om drie keer drie dichters te gaan beluisteren. Het is inmiddels bekend dat ik met Saskia de Jong en Gerrit Vennema in Café de Opera zal optreden. Het schema met alle locaties en optredende dichters is hier te vinden.

Woensdag 2 november zal ik weer deelnemen aan de U-slam in theatercafé De Bastaard in Utrecht. Aanvang 20.00 uur. Meer informatie verschijnt vast binnenkort hier.

Zondag 20 november sta ik op het podium bij Ongehoord in de centrale bibliotheek van Rotterdam. Aanvang 14.00 uur. Ik ben daar als 'keuze van Meander', vanwege deze publicatie. De rest van het programma vind je hier.

Onbederf'lijk Vers

2011-10-13T10:41:00.001+02:00

Leuk nieuws: net als in 2009 mogen Marleen en ik meedoen aan Onbederf'lijk Vers Nijmegen! Dit jaar is het festival op 26 oktober. De line-up van de 'gevestigde dichters' is inmiddels bekend, we hebben nog niet gehoord bij wie wij ons aan zullen sluiten.

Beiden

2011-10-12T14:12:00.004+02:00

(dialoog, uitgevoerd op de Vorlesebühne)

A: Ze zou het helemaal niks vinden, hè. Als ze het zou weten.

B:Wat?

A: Dit. Alles. Dat het over haar gaat. Ze heeft nooit graag over zichzelf gesproken. Vroeger al niet.

B: Oja. Dat heeft ze wel eens gezegd. Waarmee ze het in feite toch over zichzelf had, ook al zei ze dan alleen dat ze het niet over zichzelf wilde hebben.

A:In de klas wilde ze ook nooit iets vertellen. In de kring met al die andere kindjes, dat vond ze echt verschrikkelijk. Het kon haar niets schelen dat dingetje weer met zoveel tegen nul had gewonnen met voetbal en dat die-en-die weer eens bij haar oma op bezoek was geweest.

B: Het kon mij ook nooit veel schelen wat die anderen gedaan hadden, als ik zelf maar aan het woord kwam. Juhuf, ik ben met papa naar een winkel gegaan en daar hadden ze heel veel dingen, spijkers enne hamers en zo, en allemaal wc’s, maar daar mocht je niet op, en daarna hebben we een ijsje gegeten... Niet te houden was ik.

A: Zij vertelde gewoon niks. Ook niet als de juf het vroeg.

B: De kleuter die een mysterie wilde blijven.

A: Nee. Meer dat ze zich erover verbaasde dat de anderen per se zulke saaie dingen wilden vertellen, telkens opnieuw.

B: Arrogant dus. Wat maakte zij dan wel niet allemaal mee?

A: Niet veel. Dat was het nu juist. Ze kon zich niet voorstellen dat iemand haar graag hoorde spreken.

B: Of was ze juist bescheiden? Vreemd, dat het moeilijk kan zijn om het verschil te zien tussen twee zo verschillende eigenschappen. Dachten ze niet dat er iets mis met haar was?

A: Omdat ze niet veel zei? Mwoah, dat is meer iets van de laatste jaren. Dat kleintje van mijn buurvrouw ook, joh. Autisme dit, sociale stoornis dat. Vroeger noemden ze dat gewoon ‘een beetje verlegen’.

B: Introvert.

A: Hm?

B: Je moet het introvert noemen, in plaats van verlegen. O, dat betoog ken je toch wel? Dat heeft ze zo vaak gehouden. Als je verlegen bent, durf je niks te zeggen. Als je introvert bent, durf je op zich wel te praten, maar zie je er het nut niet van in. Extraverte mensen halen hun energie uit contacten met anderen, introverte mensen halen hun energie uit zichzelf en raken dus al snel overprikkeld wanneer ze gedwongen worden intensief met anderen om te gaan, blablabla (gaapt).

A: Je kunt niet moe zijn! Jij bent een typische extravert!

B: Ja, ik laad mezelf echt op door dit intensieve contact met jou. Sorry, hoor. Slecht geslapen. Weet je nog dat we toen in Londen een hotelkamer gedeeld hebben? Ik moest er vannacht de hele tijd aan denken hoe zij altijd meteen in slaap viel. Soms vlak nadat we nog met elkaar gepraat hadden. Dan had ik na een paar minuten iets bedacht wat ik nog wilde zeggen en dan gaf ze al geen antwoord meer.

A: Jij bedenkt altijd nog wel iets wat je nog wilt zeggen. Daar kon ze natuurlijk niet op wachten.

B: Nee, ik denk dat zij die schemertoestand gewoon oversloeg. Ik lig altijd eerst nog een poosje te denken en te draaien, maar bij haar leek het wel een besluit. Oké, ze ging slapen, welterusten. En dan was ze vertrokken.

A: Jij putte haar gewoon uit.

B: Ik putte haar niet uit. Ze vond het geweldig in Londen!

A: Dat heeft er toch niks mee te maken. Ze vond het met mij op Texel ook hartstikke leuk.

B: Maar niet zo leuk als met mij in Londen.

A: Wat weet jij daar nou van?

B: We zouden het haar zelf moeten vragen.

A: Alsof we daar ooit antwoord op zouden krijgen.

B: Je kan het gewoon niet hebben dat ze dan zou antwoorden dat ze Londen leuker vond.

A: Moeten we eigenlijk ook muziek?

B: Praat er maar weer overheen.

A: Ik probeer tenminste iets te organiseren hier. Moeten we ook muziek?

B: Kan.

A: Afscheid nemen bestaat niet.

B: Alsjeblieft zeg. We moeten iets draaien wat echt bij haar past.

A: Wat dan? Bert en Ernie met ‘Ik ben een kerstbal’? Veel te infantiel. Dat kan echt niet.

B: Waarom niet? Als dat haar typeert.

A: Kom op, Bert en Ernie! Een gele en een oranje pop, de een heeft een paperclipfetisj, de ander een innige relatie met een rubbereendje.

B: Je weet er verdacht veel van. Over infantiel gesproken.

A: Geen muziek dus?

B: Nu doe je het weer! Maar mij best, geen muziek. Maar wat dan wel?
A: We kunnen van alles doen. Jij kunt gaan koorddansen, ik kan jou doormidden zagen. Misschien kan die hond van Jaap ook nog iets leuks. Door een hoepel springen of zo. Weet ik veel.

B: Het is geen circus.

A: Jij begon. O, dit wil ze allemaal vast niet.

B: Dit zou ze allemaal vast niet gewild hebben, bedoel je.

A: Dat zeg ik.

B: Nee, jij zei: ‘wil ze vast niet.’

A: Dat van jou klinkt dan ook meer alsof er iemand dood is.

B: Daar lijkt het anders wel op.

A: Dat wil ik niet.

B: Ik wel zeker.

A: Lijkt me niet, nee.

B: Nou dan.

A: Nou dan.

(stilte)

B: Weet je, het is trouwens best literair verantwoord, hoe we hier zitten. Zoals in dat ene toneelstuk. Als iemand dit zou zien, zou hij geen idee hebben over wie het gaat. En of ze nog komt.

A: Dat doen we! Je bent briljant.

B: Mee eens, maar vanwaar ineens dit inzicht?

A: Ik neem alles terug. Ze zou het helemaal niks vinden, hè.

B: Dat heb je al gezegd.

A: Stil! Ik leer mijn tekst.

Vorlesebühne

2011-08-26T11:40:00.001+02:00

In september mag ik me twee keer aansluiten bij de Vorlesebühne. Ik citeer:

De Vorlesebühne kiest voor kort vreemd proza. Dat wil zeggen: geen felrealistische literaire beschrijvingen van het dagelijkse leven maar wel absurdisme in al zijn richtingen en uithoeken. Van ontroerend en literair tot het absurdisme van de betere stand-up-comedian.

De Vorlesebühne beslaat meer dan het achter elkaar voorlezen van teksten. Voor elke nieuwe maandelijkse voorstelling, altijd rondom een zelfgekozen thema, wordt een selectie en volgorde gemaakt van de teksten die aangeleverd zijn door de schrijvers. Zo ontstaat een boeiende compositie waarin teksten op elkaar lijken aan te sluiten en op elkaar reageren. Ook de muzikant vormt een onderdeel van de compositie.

De schrijvers van de Vorlesebühne maken ook samen teksten, lezen gezamelijk geschreven dialogen of briefwisselingen voor, bedenken theatrale vormen: maken kortom gebruik van elkaar. Het werk van de individuele schrijver krijgt de ruimte maar de kwaliteit van het geheel staat voorop. Alle schrijvers zijn dan ook gedurende de hele voorstelling op het podium aanwezig.

Op 17 september in Houtzaagmolen de Ster in Utrecht, op 22 september in de bibliotheek van Leusden. Beide avonden beginnen om 20.00 uur.

2011-07-18T08:47:00.000+02:00

Ik zag een film waaruit bleek dat iedereen verdriet op zijn eigen manier beleeft. Niemand kan een ander echt goed troosten, wat ik een troostende gedachte vind.

Ik las een interview met de scenarioschrijfster waarin ze zei dat uit haar film bleek dat verdriet naast verdrietig ook heel erg mooi kan zijn, omdat je het met elkaar kunt delen.

Meer gelijk hoef ik niet te krijgen.

Ik ben het maar

2011-06-15T14:56:00.004+02:00

Hoi.
Hoi?
Hier je stalker ;)
Ik weet dat je er bent, je zette net je status op afwezig, zag ik wel hoor.
Het zou best schokkend zijn als je nu ineens iets zei.
Wel leuk natuurlijk.
Hoe gaat het?
Ik zag je laatst.
Denk ik.
Echt bizar, ik weet dus niet eens zeker of je het was en toch was dat meteen het belangrijkste dat die dag gebeurde.
Oké, dat zegt misschien meer over mijn dag dan over jou.
Dinsdag was het. Of woensdag? Ergens vorige week in ieder geval.
Maar je bent helemaal niet meer belangrijk voor mij.
Dat zeg ik er meteen maar even bij.
Dat je niet denkt dat je nog steeds belangrijk voor me bent, omdat ik je toevallig zag.
Omdat dat ik je zag de gebeurtenis van de dag was.
Als je het al was.
Niet dat jou dat iets kan schelen.
Toch?
TOCH?
Ik praat tegen je!
Ik zie het wel hoor, dat je nou ineens offline bent gegaan.
Kan me lekker niks schelen.
Ik typ gewoon verder.
En als je je dan ooit weer aanmeldt, staat er dat je berichten hebt ontvangen terwijl je offline was.
En dat is dan dit ene bericht.
Want verder heb je toch geen vrienden.
Je had alleen mij.
Was dat het , dat je dacht dan kan ik beter maar helemaal geen vrienden hebben, want anders moet ik er steeds aan denken bij die ene, dat je dan dacht zo van o ja, vriendschap, dat kan ook nog?
Je deed altijd wel alsof je meer vrienden had.
Die hoer en zo.
Wahaha. Dat was zo niet overtuigend.
Zo, zij was echt een hoer.
Jammer dat zij d’r Facebook op privé heeft staan. Check die profielfoto. Niks veranderd zo te zien.
Je moet mij nog steeds toevoegen, trouwens.
Hé maar, hoe gaat het?
Is het je inmiddels gelukt om een diploma te halen? ;)
Mij wel, ja.
Dat was niet heel spannend allemaal.
Ik heb je uitgenodigd voor de uitreiking.
Je liep nogal snel toen ik je zag.
Vandaar dat ik je niet zo goed zag.
Maar ik denk wel dat je het was eigenlijk.
Je was het gewoon.
Woon je hier in de stad?
Of nog steeds thuis?
Je begrijpt geloof ik niet precies hoe dit werkt.
Je bent veel sneller van me af als je even antwoord geeft.
En dan zeg je maar dat je me niet meer wil spreken.
Kan mij het schelen.
Oké, dat kan me wel een beetje schelen.
Jullie hebben die hond niet meer, of wel?
Iemand zei dat jullie die hond niet meer hadden.
Wie kwam daar toch mee?
Zo irritant. Dat heb ik nou zo vaak, hè.
Dan vergeet ik gewoon wie iets gezegd heeft.
Vooral nogal triest als ik dan daarna hetzelfde verhaal vertel aan degene van wie ik het gehoord heb.
Is bij jou nu geen kans meer op.
Ik kan je alles vertellen wat ik wil.
Maar misschien wil ik je wel helemaal niks vertellen.
Misschien vind ik wel dat jij helemaal geen recht meer hebt op mijn leven.
Ja, dat vind ik.
Ik wis gewoon alles.
Ik doe het, hoor.

Overal waar we heengaan

2011-05-28T13:23:00.003+02:00

We liepen avondvierdaagses tot de cadeaulintstriemen
in onze nekken stonden en weken niet van elkaars zijde
tot je moeder zei dat begrafenissen niets voor kinderen waren.

Voor het eerst vroeg ik me af wat ik dan was.
Ik speelde met die gedachte, stikte bijna
in te grote onderdelen omdat ik mijn mond moest houden
als grote mensen praatten.

Voor de zekerheid liet ik dat laatste ook voor huilen gelden.
Ik kon dus weinig doen toen de rij mij bereikte.
Ze legden al hun handen op mijn hoofd, alsof ik niet
allang geleerd had dat de mijne stevig moesten zijn.

Nu niemand nog bloemen komt brengen,
bloeien mijn vuisten langzaam weer open.
Ik google iedereen die wel vergeten kan.

Zo gaat ’ie goed, zo gaat ’ie beter.
Achteraan aansluiten alsjeblieft.

2011-05-17T08:43:00.001+02:00

Meisje 1: Ik zou best eens voor de rechtbank willen verschijnen.
Meisje 2: O nee, ik niet hoor.

2011-05-16T08:31:00.002+02:00

Ik sta in Meander.

Hoe je het zover kunt laten komen dat iemand zegt: ‘Maar ik wil helemaal niet met je trouwen!’ en dat jij dan antwoordt: ‘Ik wel met jou zeker’ en wat je daarna moet doen – een uiteenzetting

2011-04-17T12:50:00.000+02:00

- Word verliefd.
- Word verliefd op een raam en vooral op de advertentietekst over het betreffende raam waarin staat: ‘Geopend biedt het raam geen bescherming tegen inbraak of regen.’
- Koop het raam.
- Koop het raam ook als je geen huis hebt waar het in past, koop het zelfs als je niet weet of je ooit een huis zult hebben.
- Zet het raam zolang tegen een muur of zo.
- Zeg tegen iedereen die het maar wil horen dat het raam voor je uitzet is. Dat het aan jullie definitie van een uitzet voldoet: spullen die je nergens kwijt kunt en waarvan het nog maar de vraag is of je ze ooit gaat gebruiken.
- Voeg daaraan toe dat het raam nog altijd beter is dan de meuk van zijn / haar oudtante, die de rest van jullie uitzet vormt.
- Kijk uit het raam of wat er dan gebeurt.
- Als hij / zij de meuk van genoemde oudtante blijft verdedigen, merk dan op dat hij / zij ineens totaal geen bindingsangst vertoont waar het familiebezit betreft. Blijkbaar ligt het dus aan jou.
- Zeur hier zo lang mogelijk over door.
- Zeur daarna zo lang mogelijk over alle andere dingen die je kunt bedenken.
- Zet The Sound of Music op. Vooral als hij / zij die film haat.
- Let op de tekst: ‘When the Lord closes a door, somewhere He opens a window.’
- Als je The Sound of Music hier niet hebt opgezet omdat je zelf die film haat, of omdat hij / zij er juist gek op is, neem dan kennis van de tekst: ‘When the Lord closes a door, somewhere He opens a window.’ Maria zegt dat. Maria is die non die de hoofdrol speelt.
- Mopper op God omdat hij blijkbaar nog nooit van het broeikaseffect gehoord heeft.
- Complimenteer jezelf met je gevoel voor metaforiek. Dat raam heb je alvast.
- Wacht tot hij / zij weggaat.
- Roep: ‘Wij gaan trouwens trouwen!’
- Roep: ‘En doe die deur achter je reet dicht!’ Gewoon omdat het nu allemaal toch niet meer uitmaakt en omdat je dan mooi wel milieubewuster bent dan God.
- Kijk uit het raam of wat er dan gebeurt.
- Zeg hem / haar zonodig de tekst uit de titel voor.
- Zeg je eigen tekst.
- Blijf weg bij het raam als je inschat dat dit hele gebeuren meer scherven dan geluk zal opleveren.
- Troost je met de gedachte dat The Sound of Music bijna drie uur duurt en dat hij / zij vast terugkomt voor hij afgelopen is.
- Als The Sound of Music afgelopen is en hij / zij is nog niet terug, start hem dan opnieuw.
- Start hem dan opnieuw.
- Start hem dan opnieuw.
- Start hem dan opnieuw.
- Als het er alle schijn van heeft dat hij / zij nooit meer terugkomt, zet de film op een gegeven moment dan maar uit. Denk om de CO2-uitstoot.
- Bedenk dat je als eenpersoonshuishouden automatisch minder CO2 zult uitstoten. Dat hij / zij ergens anders zijn / haar eigen CO2 aan het uitstoten is, is jouw probleem niet langer.
- Bak een taart.
- Ga in bad.
- Föhn je haar.
- Was je beddengoed.
- Kijk uit het raam of wat er dan gebeurt.
- Voel je energiek.
- Word verliefd.

Verslagje U-slam

2011-04-10T11:55:00.001+02:00

Afgelopen woensdag heb ik meegedaan aan de U-slam in de Bastaard. Ik vond het erg leuk, het ging goed en ik heb veel fijne reacties gehad. De medekandidaten waren: Meliza de Vries, Boris de Jong, Daan van der Vliet, Menno Dokter en Maarten Beemster, de jury werd gevormd door Roland Fagel, Alexis de Roode en F. Starik (gastjurylid) en tussen de rondes door was er muziek van Tududuh.

Na de eerste ronde mochten Maarten en ik door van het publiek (dank u, publiek!), de jury stemde op Boris en Daan. Na de tweede ronde koos het publiek Maarten opnieuw. Datzelfde publiek werd vervolgens ernstig berispt door F. Starik, die van mening was dat het niet genoeg op mij had gestemd, haha. Erg vriendelijk van hem. De jury koos uiteindelijk voor Boris, wat ik een uitstekende beslissing vond. Daarmee was het voor mij dus na twee rondes afgelopen, maar dat vond ik niet erg, want het waren wel twee rondes waar ik erg tevreden mee was en waar een eervol einde aan kwam door het goede commentaar dat ik kreeg.

De finalebattle tussen Maarten en Boris knalde vervolgens echt van het podium af, dus toen was ik eigenlijk wel blij dat ik niet verder was gekomen, want zoals zij het deden, had ik het niet gekund. Ze waren heel scherp, brachten hun gedichten met veel humor en luisterden goed naar elkaar, waardoor opeenvolgende gedichten ook echt op elkaar aansloten. Heel gaaf. Boris werd uiteindelijk uitgeroepen tot de winnaar, dus hij gaat door naar de jaarfinale in juni.

2011-04-02T11:35:00.000+02:00

Toen iemand zei dat ik goede werken had, bedoelde hij vast niet dat de Bijbel mijn lievelingsboek was.

U-slam

2011-04-01T11:52:00.000+02:00

Woensdag 6 april doe ik mee aan de U-slam in theatercafé de Bastaard in Utrecht. Het begint om 20.00 uur. Komt dat zien, want het blijft toch een vrij zeldzame combinatie, Nicole en een slam (maar ik heb er zin in).

2011-01-12T20:32:00.001+01:00

Kleine Jelena loopt altijd voorop. Ze weet de weg niet in deze stad, maar als je niet weet waar je zou moeten zijn is dat geen probleem. Iedereen noemt haar kleine Jelena, al is ze het grootst. Kleine Jelena is mee met haar oma. Haar ouders zijn verslaafd aan spiritus, of misschien konden ze gewoon niet weg van hun werk. Binnen een dag was al niet meer duidelijk bij welke oude dame kleine Jelena hoorde. Bij allemaal. Ze geven haar snoepjes. Bij geen een. Ze hebben bont aan hun jassen. Een bontkraag, of een rand aan hun capuchon. Ze dragen bontmutsen. Kleine Jelena heeft een smal randje bont aan haar capuchon, maar draagt geen muts. Misschien krijgt ze er een als ze een vrouw wordt. Ze heeft de langste haren. Een dame draagt een volledige bontjas. Zij is de leidster van de groep. Maar kleine Jelena loopt altijd voorop.

2010-12-03T23:12:00.001+01:00

Hij schreef: ‘Volg je hard.'

Ze hoopte dat haar taal over datum was.

Dat hij bedoelde: ‘Ik begrijp je helemaal, wat vervelend voor je.’

Respect.

Zoiets.

Het deed niet alleen pijn aan haar ogen.

Gedicht en Beeldprijs II

2010-10-22T10:49:00.001+02:00

Helaas hebben we niets gewonnen bij de Gedicht en Beeldprijs vorige week. Het was wel een erg leuke avond, met een rondleiding langs alle kunstwerken en presentaties van de verschillende kunstenaars.

Alle kunstwerken zijn momenteel te zien in de nieuwe bibliotheek in Almere. 6 november a.s. worden de kunstwerken geveild. Ook wordt dan de publieksprijs uitgereikt. Om te stemmen kun je een e-mail sturen naar gedichtenbeeld@denieuwebibliotheek.nl met als onderwerp 'Publieksprijs'. Vermeld het nummer en de titel van het werk van je keuze (tip: nr. 15, Woorden van troost) en je eigen gegevens.

Hier vind je meer informatie over de veiling en kun je alle kunstwerken en gedichten bekijken.

Binnenkort

2010-09-22T20:42:00.002+02:00

1 oktober - Vers van het mes XIX in Perdu, Amsterdam
www.perdu.nl

2 oktober - Kunstfactor Live! i.s.m. Kunstbende in De Duif, Amsterdam
www.kunstfactor.nl

13 oktober - Presentatie / prijsuitreiking Gedicht en Beeldprijs Almere in denieuwebibliotheek, Almere
www.gedichtenbeeld.nl

Publicatie van twee gedichten in het komende nummer van Tirade

Gedicht en Beeldprijs Almere

2010-09-14T18:53:00.002+02:00

Marleen en ik zijn met ons (eerste) literaire handwerk Woorden van troost genomineerd voor de Gedicht en Beeldprijs Almere. Marleen schreef het gedicht en ik maakte het beeld.

Detail uit Woorden van troost

Op de prijsuitreiking op 13 oktober presenteren we samen met de andere genomineerden ons werk. Na de prijsuitreiking is er een tentoonstelling in de bibliotheek in Almere Stad en een paar weken later worden de kunstwerken geveild.

Meer informatie vind je op www.gedichtenbeeld.nl

Vrijdag

2010-08-28T09:49:00.000+02:00

Ik moest een buisje bloed af laten nemen. Ik doneer zonder problemen een halve liter bij de bloedbank, maar vond het zenuwslopend dat 'Esther' steeds vrij indiscreet naar haar collega's belde ('Ik heb hier een vrouw met sikkelcelanemie, wat moet ik doen?') De vrouw voor mij sneerde (toen ze een half uur later eindelijk aan de beurt was): 'Zo, Esther, heb je een zware ochtend?' Wat Esther opvatte als oprechte interesse.

Zeg dat dan

2010-08-25T21:02:00.002+02:00

‘Literatuurwetenschappers zijn waardevol voor de samenleving omdat zij altijd een kritische houding aannemen ten opzichte van een tekst,’ zo werd ons op de opleiding voorgehouden om ons zelfvertrouwen (beschadigd doordat iedereen die altijd maar weer vragen stelde in de trant van wat is dat dan precies en wat kun je er dan mee) nog enigszins op te krikken.

Ik kon me daar altijd goed mee identificeren. Ik ben erg kritisch, niet alleen over teksten. Maar in het geval van medicijnen is mijn kritische houding toch nog wel voor verbetering vatbaar. Nu weet ik weinig tot niets van medicijnen, of geneeskunde, of andere bèta-achtige vakgebieden. Ik weet nog altijd niet waarom ik eindexamen wilde doen in biologie 1, en liet me uitgebreid voorlichten door mijn bijbaancollega die farmacie studeerde toen ik iets zocht wat mijn zenuwen voor mijn rij-examens zou kunnen verminderen (mijn zenuwen wonnen het van alle pillen, daar niet van). Goed, dat was een lange uitleg om duidelijk te maken dat ik in dit geval volledig af moet gaan op informatie van anderen. Een van de vragen die je je dan zou moeten stellen is: ‘Waar komt deze informatie vandaan?’

Nu wilde het geval dat ik een paar dagen voor ik bloed ging doneren pijnstillers had geslikt (ja, ik ben bloeddonor, en nee, dat is niet eng, zou je ook moeten overwegen . Voor je bloed kunt doneren, moet je een uitgebreide vragenlijst over je gezondheid invullen en ondertekenen. Er staan hele relevante vragen op, al vind ik sommige in het licht van mijn saaie levensstijl vrij komisch, aangezien er altijd uitgebreid gevraagd wordt naar welke drugs je eventueel geslikt, gesnoven of gespoten hebt en of je weleens seks hebt gehad voor geld. Een van de normalere vragen is of je pijnstillers hebt geslikt in de afgelopen vijf dagen. Ik had Aleve Feminax geslikt, dus ik vulde dat braaf in en herhaalde het tegenover de overduidelijk zeer jonge geneeskundestudent die mijn vragenlijst doornam. Hij wilde nazoeken wat daar precies in zat, en deed dat op zijn zeer flashy telefoon met internet. Vervolgens vertelde hij mij triomfantelijk dat er niets speciaals in die pillen zit, dat het niet beter zou moeten werken dan ibuprofen. Dat vond ik misschien nog wel het ergste, dat híj mij dat vertelde, terwijl ik daar niet eens om gevraagd had.

Maar hij heeft wel gelijk. Want dat wilde ik daarna natuurlijk wel weten. Ik heb zelfs de bijsluiter erbij gepakt, en daarin hoor je eigenlijk al het promotionele toontje:

‘Het samentrekken van de baarmoeder wordt veroorzaakt door het hormoon prostaglandine. In het bloed van vrouwen die hevige menstruatiepijn hebben is een hoog gehalte aan prostaglandine aangetroffen. De beste pijnstilling van menstruatiepijn wordt bereikt met een pijnstiller die de aanmaak van prostaglandines remt en er daardoor voor zorgt dat de samentrekking van de baarmoeder minder hevig is. Aleve Feminax is zo’n pijnstiller.’

Als ik het goed begrijp, is prostaglandine het stofje dat tegen je zenuwen zegt: ‘Hé, moet je dit eens voelen.’ Die zenuwen geven het vervolgens aan je hersenen door en je hersenen vertalen het naar ‘pijn’. En dat kunnen alle verschillende soorten pijn zijn, overal. Dat zeggen ze er dus mooi niet bij. Zoals het er nu staat, lijkt het alsof menstruatiepijn een speciaal soort pijn is, met speciale stofjes en processen. Best pijnlijk dat ik daar niet zelf doorheen prikte.

Optreden

2010-08-21T09:26:00.000+02:00

Volgende week zaterdag (28 augustus) treed ik op op het festival De Maat in Kunst en Taal in Eibergen. Ik zal poëzie en proza lezen.

Meer informatie over het festival vind je hier.

Gehoord

2010-08-14T09:11:00.003+02:00

Dit is een bericht voor ***. Uw vrouw is achtergebleven op Amsterdam Centraal. U wordt verzocht op Amsterdam Amstel uit te stappen. Uw vrouw zal de eerstvolgende trein naar Amsterdam Amstel nemen. Ze is boos.

Over blogs

2010-08-10T21:42:00.002+02:00

Ik lees graag blogs. Blogs van mensen die ik ken. Blogs van mensen die ik niet ken. Blogs van mensen die ik vaag ken en die dan ineens in een ver buitenland blijken te verblijven.

Ik lees soms ook wel graag blogs die niet meer geüpdatet worden, bijvoorbeeld omdat de blogger allang weer terug is uit het verre buitenland. Je zou het slapende blogs kunnen noemen. Het is natuurlijk nogal saai als er ooit twee berichten op zijn gezet en de blogger er toen al geen zin meer in had, maar in sommige gevallen vind ik het echt leuk om een blog helemaal, van het oudste tot het nieuwste bericht, te lezen. Zoals een boek. Het is soms prettig om een blog uit te kunnen lezen zoals je een boek uit kunt lezen. Het mooie aan blogs waar wel steeds nieuwe stukjes op verschijnen is natuurlijk juist dát het nooit hoeft te stoppen.

Ik heb inmiddels blogs die ik al zo lang volg dat ik het idee heb dat ik die mensen ken, terwijl dat niet zo is. Van sommige weet ik niet eens meer hoe ik er ooit op gestuit ben. Waarschijnlijk via-via, of via Google. Via Google vind je soms juist helemaal niet wat je zoekt, getuigen ook de statistieken van deze site. Sommige mensen zijn hier schijnbaar terechtgekomen met de trefwoorden ‘hoogbegaafd’ en ‘supermarkt nijmegen zondag’. Zaken waar ik ze vast niet echt mee heb kunnen helpen.

Het kan behoorlijk verslavend zijn. Als je mensen goed kent wil je graag weten hoe het met ze gaat (al dan niet in een ver buitenland). De blogs van personen die ik niet ken kunnen minstens even verslavend zijn. Ik ben bang dat het me dan echter vaak meer gaat om de verhalen, om hoe het verder gaat dan om hoe het gaat met de persoon die de blogs schrijft (die ken ik namelijk toch niet). Ik weet vrij zeker dat ik die mensen niet eens aardig zou vinden in het echt. Het zijn namelijk bijna allemaal mensen die volgens mij therapeutisch bloggen, van die mensen die de hele tijd schrijven hoe zwaar hun leven is, maar die weigeren verantwoordelijkheid te nemen voor dat leven. Daar kan ik heel slecht tegen, maar ik weet dat ik erg vervelend kan worden als ik het daarover heb, dus dat doe ik nu maar even niet.

Ik vind het wel vreemd dat die mensen dat allemaal zomaar online gooien. Als ik al zou schrijven over hoe verschrikkelijk mijn leven was, zou ik dat niet voor de hele wereld zichtbaar op internet zetten. Oké, ik geef toe dat ik daar weleens over schrijf (niet dat mijn leven momenteel zo ontzettend verschrikkelijk is), maar niet in die vorm, niet op die plaats. Beseffen die mensen wel dat iedereen dat kan lezen? Misschien niet. Misschien blijven de meeste lezers onzichtbaar (ik ben bijvoorbeeld zo’n voyeur die wel alles leest, maar eigenlijk nooit laat weten dat ik dat doe, zeker niet aan mensen die ik niet ken) en vergeten sommige mensen daardoor dat ze een openbaar dagboek bijhouden? Misschien vinden sommige mensen het juist leuk dat iedereen dat allemaal kan lezen? Het is natuurlijk een podium, het kan een podium zijn om op te laten zien hoe zielig je wel niet bent. Ik erger me daaraan. Ik vind dat fascinerend. Ik erger me eraan dat ik dat fascinerend vind.

Ik denk overigens dat er wel mensen zijn die er problemen mee gaan krijgen, omdat je vaak ongelooflijk makkelijk kunt achterhalen wie er achter zo’n blog zit, ook als mensen dat liever niet willen. Je kunt dingen moeilijk van internet halen. Er zijn labiele bloggers die ik als werkgever niet snel in zou huren. Misschien nemen die bloggers ook op die manier geen verantwoordelijkheid voor hun eigen leven. Onverstandig, maar dat moeten ze zelf maar weten.

Ik lees dus graag blogs. Van schrijvers, van reizigers (ik vind dat iemand hier moet blijven om die blogs te lezen, nou, dat zal ik dan wel doen), van mensen die leuk over hun leven schrijven, van mensen die niet speciaal leuk over hun leven schrijven, maar die me om de een of andere reden fascineren. Inspireren.

Ik kijk ook graag blogs. Ik ben zelf bijvoorbeeld een waardeloze fotograaf, maar kijk graag naar mooie foto’s van anderen. Helemaal als het foto’s zijn van dingen die mensen zelf gemaakt hebben. Helemaal als het foto’s zijn van mooie handwerkdingen die mensen zelf gemaakt hebben. Ik ben zelf geen waardeloze handwerkster, maar ook geen kunstenares. En meestal vergeet ik dingen die ik maak op de foto te zetten. Of ik zet iets wat er best mooi uitziet op de foto, en dan ziet het er op die foto alsnog uit als een raar broddelwerkje. Hm, misschien moet ik het iets nuanceren, ik besef nu dat ik soms ook best graag kijk naar foto’s van dingen die er helemaal niet mooi uitzien. Je kent me slecht als je nu nog niet begrepen had dat enig leedvermaak mij niet vreemd is.

Naast het gefilosofeer over blogs van anderen en wat ik daarmee doe en van vind, heb ik laatst ook nagedacht over wat ik met mijn eigen blog wil. Bij deze de conclusie. Ik wil in ieder geval proberen om minstens twee keer per week te bloggen, omdat het voor mij goed is om regelmatig iets te schrijven. Ik laat in het midden wat precies, omdat ik dat vaak niet precies weet, omdat ik hier ook graag de ruimte neem om dingen uit te proberen. Daarnaast blijf ik natuurlijk berichten over publicaties en optredens en andere dingen op schrijfgebied.

Lees maar.
Of niet natuurlijk.
Of terwijl ik het niet weet.
Dan doe ik dat ook.

Je had erbij moeten zijn

2010-08-08T12:46:00.000+02:00

Dat er een meisje in de Hema was dat bijna naar de brugklas ging. Dat ze daar was met haar vader om spullen te kopen. Hoe fijn het moet zijn om dat met je vader te kunnen doen. Ook als je vader niet zo goed Nederlands spreekt, maar er wel voor zorgt dat het allemaal goed komt, door een medewerkster van de Hema zo ver te krijgen dat zij de lijst met dingen die je in de brugklas nodig hebt voorleest, afstreept. Dat je vader dan vraagt of je die multomap mooi vindt, die met die bloemen en dat je die dan haast wel mooi moet vinden. De opluchting als dat ook echt zo is. De angst of anderen dat ook wel zullen vinden. De twijfel of je dat wel echt vindt, of dat je dat alleen maar graag wil vinden, zodat het Hemameisje door kan naar het volgende punt, ‘gekleurde tabbladen’.

Of jij ook ieder jaar minder nodig had, omdat je bepaalde dingen nog over had, omdat je andere dingen die op die lijst stonden toch nooit gebruikte. Of jij het ook de allereerste keer het leukst vond.

Dat de nieuwe boodschappenmandjes die jij zo vervelend vindt, die op wieltjes, heel goed te gebruiken zijn als je kind in de buggy zit. Die kan dan namelijk dat mandje op wieltjes vasthouden, waardoor de vader maar een ding hoefde te duwen.

Of jij ook nog steeds kinderen wilt. Of je denkt dat onze kinderen zullen gaan krijsen als ze die ene koekjes, die ene toetjes, die ene gekleurde hagelslag niet mogen hebben. Of jij dat weleens gedaan hebt.

Dat de vrouw achter mij in de rij bij de supermarkt zei: ‘O, ik dacht dat je bij die andere kassa zou gaan.’ Dat ze daarmee volgens mij bedoelde: ga jij nu alsnog eens even opzij, naar die kassa waar ze ook sigaretten en buskaarten en beltegoed verkopen, die vervelende kassa waar ze geen lopende band hebben, want dan kan ik mijn boodschappen hier vast kwijt. En dat ik toen zei: ‘Nou, ik sta nu al hier’ en zij weer: ‘Maar ik heb heel weinig – ik bedoel, heel veel.’ En dat ik toen al aan de beurt was. Dat ik me afvroeg: verwachtte je nu werkelijk dat ik je voor zou laten?

Of jij mij assertief vindt, of dat ik misschien ook die cursus moet gaan doen. Of je erbij geweest had willen zijn, niet omdat het nu allemaal zo interessant, maar omdat het met mij was.

Dat ik eigenlijk vind van wel.

Uitleenbon van lener 20105004118074 in Leven, lijden, schrijven van Michel Houellebecq

2010-08-03T22:43:00.000+02:00

Lener 20105004118074 besloot in 2006 het eens helemaal anders te gaan doen. Niet meteen helemaal natuurlijk, hij was niet gek. Mensen die het eens helemaal anders gingen doen begonnen een restaurant in Portugal, uiteraard zonder Portugees te spreken, zonder horeca-ervaring, zonder dat de kinderen het eens waren met de emigratie (ze werden dan ook standaard hysterisch krijsend afgeleverd bij een dorpsschooltje waar ze niemand begrepen), zonder dat ze wisten waar ze gingen wonen (of ze dachten dat wel te weten en kwamen dan aan bij een krot dat er heel anders uitzag dan op de foto’s). Mensen die het eens helemaal anders gingen doen, lieten zich filmen door Ik vertrek, waarna lener 20105004118074 en alle andere mensen die toch maar liever hier bleven konden genieten van een extra dramatisch gemonteerd verslag, voorzien van een voice-over die zonder enig medelijden meldde dat de tegenvallende kosten van de alsmaar langer durende verbouwing ‘een bom legden onder het huwelijk van Ben en Wilma’.

Lener 20105004118074 mocht er graag naar kijken. Aan de ene kant had hij natuurlijk makkelijk praten – hij was vrijgezel – aan de andere kant mocht daar wat hem betreft weleens verandering in komen. Voor altijd bij je moeder blijven wonen was ook zoiets, ook al was het prettig dat ze samen televisie konden kijken. Verder mochten ze graag samen naar de bibliotheek gaan en toen ze daar toch weer een keer waren, besloot lener 20105004118074 eens wat research te doen. Hij moest daarbij natuurlijk wel rekening houden met zijn moeder. In de bieb had hij weliswaar geen omkijken naar haar omdat zij altijd linea recta naar de streekromans liep, achteraf had hij toch altijd het idee dat hij verantwoording aan haar moest afleggen over wat hij leende. Boeken over flirten, daten of andere onderwerpen die geen twijfel lieten bestaan over zijn voornemens, vielen dus af in dit stadium. Hij kon echter wel vast beginnen met het voorbereidende werk. Hij zou het langzaam opbouwen.

We kunnen zijn leengedrag typeren aan de hand van verschillende subdoelen:
1. Het vergroten van lichamelijke aantrekkelijkheid.
- Het wasborddieet: een strakke buik in 6 weken
- Het 90-dagen fitnessplan

Lener 20105004118074 verwachtte duidelijk dit doel door middel van sport te bereiken. Hij hechtte daarnaast aan een van tevoren vastgestelde tijdsspanne: hij wilde zich best inspannen voor zijn doel, maar wilde wel graag zeker weten wanneer hij resultaat kon verwachten. De boeken bevatten ook enkele eetadviezen, maar daar deed hij niet veel mee, voornamelijk omdat zijn moeder er niet veel mee deed. ‘Onzin, je moet er nog van groeien,’ luidde in het kort haar verweer.

2. Het vinden van een interessante hobby
- Bundel toneelteksten van Botho Strauβ
- Writing Comedy: A Guide to Scriptwriting for TV, Radio, Film and Stage
- The Rough Guide to Comedy Movies

Schrijven leek lener 20105004118074 meteen wel wat toen hij bedacht dat hij een hobby moest hebben. Om met vrouwen over te praten, om te laten zien dat hij heus interessant was. Schrijven dus. Het liefst poëzie natuurlijk, vanwege het romantische karakter, maar aangezien zelfs zijn moeder zijn sinterklaasgedichten maar matig vond, kon hij daar toch nauwelijks serieuze ambities in hebben. Het Writing Comedy-boek liet nog meerdere genres open, en misschien zou hij dan eindelijk grapjes kunnen maken die mensen leuk vonden. Dat was ook het doel van The Rough Guide, beter goed gejat dan slecht verzonnen, als hij maar wist waar hij het moest zoeken, zou hij wat grappige quotes kunnen verzamelen. Hij was nooit veel verder gekomen dan de Dikke en de Dunne, en daar wordt niet in gesproken. De bundel toneelteksten had hij bijna met zijn ogen dicht uit de kast getrokken, om zichzelf nog enigszins het idee te geven dat hij niet alleen maar ging voor plat vermaak, maar ook serieuze plannen had. Verder vond hij Botho een bizarre voornaam.

3. Boeken om de moeder af te leiden van het werkelijke doel van dit bibliotheekbezoek
- Linux programming
- MySQL zonder stress

Lener 20105004118074 hield van computers, ook al werd hij van dag en nacht achter de computer zitten lichamelijk niet bepaald aantrekkelijker. Bovendien was het geen hobby om met vrouwen over te praten, bovendien was het ook nog eens zijn werk. Zijn moeder was het sprekende voorbeeld van een vrouw waarmee hij niet over computers kon praten, wat in dit geval heel goed uitkwam. De afleidingsmanoeuvre die misschien kans van slagen had, hield in dat hij vooral flink met deze boeken zou zwaaien als ze wilde weten wat hij geleend had, in combinatie met een paar goed geplaatste termen. Hij zou dit keer gaan voor: ‘grafische interfaces’, ‘ PHP’ en, zijn persoonlijke favoriet ‘de C-omgeving’. Dat moest wel voldoende zijn.

Enkele dagen later deed zich een onwaarschijnlijke kans voor: lener 20105004118074 kon enige momenten alleen in de bieb doorbrengen, omdat zijn moeder op ziekenbezoek ging bij een vriendin. Hij had inmiddels al meerdere keren zijn fitnessoefeningen overgeslagen, bleek te zijn aangekomen en had nog nauwelijks een letter (laat staan letters die grapjes vormden) op papier gezet. Ongemerkt was hij toch weer bij de zware literatuur terechtgekomen, het zou toch geen enkele zin hebben om te gaan daten. Leven, lijden, schrijven, dat leek wel een adequate samenvatting van de situatie. Vooral dat lijden. En verder vond hij Houellebecq een bizarre achternaam.

Overnieuw

2010-07-30T17:20:00.000+02:00

Mijn Nederlands is best goed. Een van de dingen die ik echter maar niet kan onthouden, is dat ‘overnieuw’ fout is. Ik geef ook onmiddellijk toe dat ik absoluut mijn best niet doe om ‘opnieuw’ te gebruiken.

Normaal gesproken vind ik het altijd een beetje belachelijk, van die mensen die zeggen: ‘Ha, ik blijf dit lekker gewoon verkeerd zeggen en dan wordt het uiteindelijk vanzelf goed.’ Ik geloof niet dat het zo werkt, natuurlijk is de taal voortdurend in ontwikkeling, maar die ontwikkeling wordt volgens mij meestal niet gestuurd door mensen die expres fouten blijven maken. Voor overnieuw wil ik de strijd echter graag aangaan! Ik weet niet wat het is. Het gaat vaak ook onbewust, dan merk ik het pas als men van drie kanten tegelijk ‘opnieuw!’ roept (je werkt in een talige omgeving of niet). Maar ik vind overnieuw ook echt mooier klinken. Ik heb het een keer in een gedicht gebruikt dat in een bundeltje werd opgenomen, en toen was het zonder overleg veranderd in opnieuw. Dat was gemeen, want opnieuw paste eigenlijk niet in het ritme.

Op zoek naar wat achtergrondinformatie kwam ik uiteraard bij de vrienden van Onze Taal terecht, en zij noemen overnieuw 'niet algemeen gangbaar'. Aanvankelijk was ik daardoor enigszins getroost, want dat klinkt stukken vriendelijker dan 'fout', meer alsof je alleen maar een beetje origineel en eigenwijs bent en dat wil ik wel graag zijn. Daarna staat er echter ook nog dat het 'niet voor iedereen aanvaardbaar' is. Dat klinkt al enger, alsof je eerst goed moet controleren wie er meeluistert voor je overweegt overnieuw te gebruiken. Maar er is meer:

Sommigen veroordelen het zelfs als 'minder beschaafd'. Daarom raden wij aan dit woord te vermijden en in plaats daarvan het gewone opnieuw te gebruiken.

Het gaat mij er niet om dat ik 'minder beschaafd' zou zijn. Dat zal namelijk best wel. Ik ben niet heel onbeschaafd, maar ook niet heel beschaafd, geloof ik.

Het gaat om de manier waarop ze zich indekken. Wij weten ook niet precies wie die mensen zijn die het 'minder beschaafd' vinden. Minder beschaafd, ja, zo formuleren wij het liever, we zouden niet durven om het ordinair te noemen of wat dan ook en natuurlijk moet je het allemaal zelf weten, maar wij raden aan, als je op zeker wilt spelen, zeg dan maar gewoon opnieuw. En daarmee verraden ze zich. Er staat niet 'raden wij aan opnieuw te gebruiken', maar 'raden wij aan het gewone opnieuw' te gebruiken'. Zoals iemand vermoeid kan zeggen: 'Wil je nu alsjeblieft even normaal doen?'
En dan ben ik degene die dingen zegt als: 'Nou, eigenlijk niet.' en 'Definieer normaal.'
Wat mensen meestal niet minder vermoeid maakt.

Nou ja. Ik doe het meestal niet expres, al weet ik stiekem wel beter.

Juf, wat is een kadaver?

2010-07-29T21:39:00.001+02:00

Een tijd geleden kwam ik, terwijl ik zocht naar iets heel anders, deze brief tegen op de website van de Groene Amsterdammer. Het is een reactie op een artikel van iemand anders, en beide teksten gaan, zoals de titel al doet vermoeden, over het probleem dat de jeugd van tegenwoordig een steeds kleinere woordenschat zou hebben. (Gelukkig gebruiken beide auteurs de letterlijke formulering 'jeugd van tegenwoordig' niet, want ik vind het altijd lastig om mensen die dat begrip serieus gebruiken serieus te nemen.)
Ik ken veel jonge mensen die het tegendeel kunnen bewijzen, waaronder mijn broertje. Bij mijn broertje in de klas was het de gewoonte om na een spreekbeurt beoordelingsformulieren uit te delen, waarop klasgenootjes dan konden aangeven wat ze van de spreekbeurt vonden. Een van de criteria waarop de spreekbeurtgever beoordeeld werd, was of hij ‘boekentaal’ gebruikte, of het verhaal juist in zijn eigen woorden had verteld. Een van de klasgenootjes had vertwijfeld op het briefje geschreven: ‘Boekentaal. Maar dat is ook jouw eigen taal.’

Natuurlijk ken ik ook verhalen die de stelling van de auteurs ondersteunen. Ik kan me nog een mailtje herinneren van mijn oom in mijn eindexamentijd. Hij had op de radio gehoord dat er bij het LAKS veel klachten waren binnengekomen over het examen Nederlands, omdat leerlingen niet wisten wat ‘sedert’ betekende in een zin als: ‘Sedert de Tweede Wereldoorlog is het toerisme in Nederland toegenomen.’ Waarop mijn oom suggereerde dat het wellicht ‘in de Tweede Wereldoorlog’ betekende, er waren tenslotte ineens wel erg veel Duitsers...

Waar ik het echter nu over wilde hebben, is de oplossing die mevrouw Koolbergen bedacht heeft om het tij te keren: er moet meer klassikaal gelezen worden. Sterker nog: er moet iedere dag minstens een half uur klassikaal gelezen worden! Niveaulezen was inderdaad niet altijd even fantastisch, maar klassikaal lezen? Wat een nachtmerrie. Ik zal mijn standpunt toelichten aan de hand van mijn eigen ervaringen met het leesonderwijs.

Ik heb mezelf min of meer lezen geleerd toen ik vijf was, dus ik had er nooit zo veel problemen mee. Tot ik na een verhuizing in groep zes begon op een andere school. In die klas bleek nog niemand ‘uit’ het niveaulezen, behalve ik en een jongen die ook van een andere school kwam. De juf wist niet zo goed wat ze met ons aan moest als de klas ging niveaulezen, dus had ze bedacht dat wij dan maar kinderen die niet zo goed konden lezen moesten gaan ‘helpen’. Uiteraard was ik zo braaf om dat min of meer te doen en die jongen niet. We hadden het hier tenslotte wel over de jongen die later de overblijfmoeder in de kerstboom zou duwen en regelmatig door onze twee meter lange meester – zo ongeveer de enige die hem in bedwang kon houden als hij weer eens een driftbui kreeg – richting schoolhoofd werd gesleept en van wie dit gedrag nog weer later allemaal werd goedgepraat omdat hij hoogbegaafd en bovendien paranormaal begaafd scheen te zijn. Ik dacht, ik geef even een kleine karakterschets. Het gevolg was in ieder geval dat die jongen deed waar hij zin in had, terwijl ik zat te dutten boven boekjes uit niveau vijf (dat kun je nauwelijks boekjes noemen, het is niet dat daar een verhaal in verteld wordt of zo). Ik geloof dat de situatie in groep zeven iets beter was, in dat opzicht dat er toen wel meer mensen uit het niveaulezen waren. Degenen die dat niet waren werden geloof ik geacht als min of meer zelfstandig groepje van mensen die niet goed konden lezen te oefenen, waardoor ik er geen last meer van had.

Ik kan me niet voorstellen dat de mensen die niet goed konden lezen er veel aan gehad hebben, aan mijn ‘hulp’ noch aan de hulp van de andere mensen die niet goed konden lezen. In die vorm slaat het niveaulezen dus inderdaad nergens op. Weinig was echter zo verschrikkelijk als het klassikaal lezen, waar we geloof ik pas mee begonnen ter vervanging van het niveaulezen, dus in groep zeven en acht. In mijn beleving hebben we twee jaar lang in hetzelfde boek gelezen, namelijk een bundel verhalen met een of andere vos in de hoofdrol. Ik weet alleen nog dat de vos Roderick heette en als ik google op trefwoorden als ‘Roderick’, ‘boek’ en ‘vos’ kom ik niet verder dan dat er blijkbaar een ontwerper is die Roderick Vos heet en dat hij een ‘draaibare boekencarrousel’ ontworpen heeft (wat best een mooi ding is!). Ik kan er dus verder weinig over vertellen, maar ik geloof ook dat er weinig te vertellen valt. Ik moet toegeven, mevrouw Koolbergen noemt als voorwaarde voor het slagen van haar plan dat het gekozen boek ‘voor de kinderen aantrekkelijk is’, en ik kan me niet voorstellen dat dit boek voor een van de kinderen aantrekkelijk was.

Even enige overwegingen op een zijspoortje:
Het lijkt me behoorlijk lastig om te bepalen wat voor ‘de kinderen’ aantrekkelijk was. De kinderen in een klas vinden namelijk nooit dezelfde boeken leuk. Ik deelde in ieder geval nooit de mening van ‘de kinderen’, en de twee meter lange meester, die griezelboeken uiterst aantrekkelijk vonden als voorleesboeken. Traumatisch was het. Ik kwam pas weer bij in groep 8, waar de juf gewoon ieder jaar Koning van Katoren voorlas.

Daarom luisterde het ook altijd zo nauw als we met school naar de bieb gingen. Ten eerste was het zaak zo lang mogelijk te doen over het uitzoeken van je boek (of te doen alsof), omdat je anders met alle vervelende kinderen die geen enkele interesse hadden in boeken moest gaan zitten wachten, ten tweede moest het een boek zijn waar je drie weken mee kon doen, want de boeken die de juf meenam om je boek mee te ruilen als je het uit had voor we weer gingen waren nooit veel soeps.

Ook het leesniveau lijkt me van invloed op welke boeken kinderen aantrekkelijk vinden, en ook dat is dus heel verschillend in een klas. Ik zal nooit vergeten dat een klasgenootje in groep 8, ik herhaal: in groep 8, zijn boekbespreking hield over Pietje Puk wordt schaatskampioen, driekwart van de boekbespreking bestond bovendien uit het voorlezen van de ellenlange scène waarin Pietje Puk inderdaad – wat een verrassing – schaatskampioen wordt. Maar dit dus terzijde.

Feit was dat wij dus opgescheept zaten met het boek over Roderick de vos. Roderick beleefde nooit eens iets leuks. De dagelijkse bezigheden van een vos zijn misschien ook gewoon niet zo heel noemenswaardig. Roderick gedroeg zich namelijk ook echt als een vos, het was geen boek waarin de hoofdpersonen toevallig een vacht en een snuit hebben, maar verder wel kunnen praten en allerlei dingen meemaken die mensen ook mee kunnen maken. Het enige wat die vos in mijn herinnering deed, was het opvreten van allerlei konijnen en vogels en andere dieren, en dan werd er heel gedetailleerd verteld hoe bloederig het allemaal was en hoe hij dat dan precies deed, het vangen, doden en uit elkaar scheuren van zo’n arm diertje. Echt afschuwelijk. Ik zie nog niet helemaal voor me hoe het gegaan zou zijn in de methode van mevrouw Koolbergen, waarin wij geacht zouden worden om bij ieder onbekend woord ‘uitgebreid stil te staan’. Juf, wat is een kadaver precies?

Ik zie sowieso niet helemaal voor me hoe mevrouw Koolbergen haar methode voor zich ziet. Bij het klassikaal lezen krijgen meestal vooral de kinderen die nog niet goed kunnen lezen een beurt. Waarschijnlijk omdat gedacht wordt dat zij nog moeten oefenen. Het is verschrikkelijk als een kind dat niet goed kan lezen een beurt krijgt. Voor dat kind en voor de rest van de klas. Het kind leert er weinig van, stottert en schaamt zich door die beurt heen en de klas verveelt zich ondertussen dood (of leest ondertussen zelf alvast verder, al had ik daar bij Roderick nooit zo’n behoefte aan). Als het aan mevrouw Koolbergen ligt, gaat de kwelling nog veel langer duren, want dan wordt er ook nog eens om de haverklap gestopt om over moeilijke woorden te praten. In het uitzonderlijke geval dat je dan met een aantrekkelijk boek te maken hebt, wordt het verhaal totaal om zeep geholpen door de manier waarop ermee omgegaan wordt. Natuurlijk gaat het sneller als kinderen die wel goed kunnen lezen lezen, maar daar heeft dan weer niemand wat aan, want zij kunnen het al en de kinderen die het niet kunnen kunnen ze waarschijnlijk nauwelijks bijhouden.

Klassikaal lezen is wat mij betreft dus niet de oplossing. Lezen op zich natuurlijk wel, maar er zijn zo veel andere manieren om te laten zien dat lezen leuk is, zo veel dingen die je kunt doen met boeken. Het probleem vraagt niet om een terugkeer naar de jaren vijftig, maar wel om aantrekkelijke boeken (en dus veel verschillende boeken, want wat voor de een aantrekkelijk is, is voor de ander walgelijk) en vooral om belezen, creatieve leraren.

Willekeurige dingen die ik niet kan

2010-07-23T20:39:00.000+02:00

Vandaag: eindes van boeken (/films / verhalen in het algemeen) onthouden.
Of eigenlijk: de volgorde van gebeurtenissen onthouden.
Of eigenlijk: gebeurtenissen onthouden.
Of eigenlijk: onthouden.

Nee, zo erg is het gelukkig niet. Ik kan best dingen onthouden, maar ik vergeet wel erg snel hoe een boek afloopt en wat precies wanneer gebeurt. Dat kan een voordeel zijn als je, zoals ik, graag boeken meerdere keren leest. Dat kan een nadeel zijn als je, zoals ik, redacteur bent.

In ieder geval, ik kom dus nooit toe aan alle boeken die ik nog wil lezen, want er zijn te vaak boeken die ik een tweede (/derde / vierde / vijfde / ...) keer wil lezen. Ik weet dan dat ik die boeken erg mooi en goed vond, maar niet meer precies hoe ze gaan.

Wat ik wel goed kan: bepaalde details uit boeken (/films / verhalen in het algemeen) onthouden. Of eigenlijk kan ik dat ook niet goed, want het zijn vaak de meest onzinnige details en ik heb er niets aan. Maar toch, een paar voorbeelden.

Anna, Hanna en Johanna van Marianne Frederikson is dat ene boek waarin op een gegeven moment voor het eerst een auto een dorp binnen rijdt (dat moet in de meeste dorpen ooit het geval zijn geweest, maar toch.) De dorpsbewoners zijn uiteraard zwaar onder de indruk.

Er is een aflevering van The Inspector Lynley Mysteries (naar de boeken van Elizabeth George) waarin Lynley erop staat dat Havers hem haar nieuwe flat laat zien. Ze verstopt haar rondslingerende ondergoed in de bestekla, waarna ze toast (Havers: ‘Ik heb toast, toast, of ehm toast.’ Lynley: ‘Doe maar toast dan.’) gaat maken. Of gaat bakken? Roosteren? Nee, volgens mij rooster je brood en dan wordt het toast. Ik weet het niet. Ik noem dat ‘een geroosterde boterham’. In de ondertitels werd trouwens consequent van ‘toost’ gesproken. Hoe dan ook, dan vraagt Lynley wat hij kan doen en dan zegt Havers dat hij de tafel wel mag dekken en natuurlijk doet hij dan de bestekla met dat ondergoed erin open. Maar nu speel ik vals, want deze aflevering heb ik deze week nog gezien. Maar ik realiseerde me niet dat ik hem al gezien had tot deze scène en ik ben onmiddellijk weer vergeten wie het gedaan had en wat dan precies. Dit zegt iets over waarom ik de meeste detectives niet veel aan vind.

Ik las in de krant het woord Ovalmoltine. Of Ovolmaltine. Ovaltine? In ieder geval, ik weet absoluut zeker dat ik er een boek is, dat ik goed ken, waarin ze dat ook drinken / eten / tot zich nemen. Ik weet niet precies wat je met O. kunt doen, vandaar. En ik weet uiteraard niet meer welk boek het was.

Tot slot: er zijn ook eindes van boeken die ik juist wel heel goed kan onthouden. Meestal zijn dat ook boeken die ik een tweede (/derde / vierde / vijfde / ...) keer heb gelezen, dat scheelt. Maar daarvan kan ik misschien nog eens een andere keer een lijstje maken.

Van die momenten waarop ik volwassen zou kunnen zijn

2010-07-19T20:34:00.000+02:00

- Als ik sta te strijken.
- Als ik sta te strijken en als het dan helpt. Niet speciaal tegen kreukels, maar omdat het op aaien lijkt.
- Als ik weet dat je het desondanks niet direct op je eigen lijf moet proberen.
- Als ik het dan toch vrij direct op mijn eigen lijf probeer. Iets met handelingsbekwaam of zo.
- Als ik op het aanrecht klim, in plaats van dat iemand me erop moet tillen.
- Als ik eindelijk op het aanrecht zit en als niemand dan zegt wat er moet gebeuren.
- Als ik me meen te herinneren dat je brandwonden minstens tien minuten moet koelen onder lauw stromend water.
- Als ik begrijp dat ik hoe dan ook nooit zo hard zal kunnen huilen dat het als ‘stromend’ gekwalificeerd kan worden.
- Als ik kan stoppen met huilen zonder dat iemand zegt dat dat moet.
- Als ik ervan overtuigd ben dat ik heus wel zou kunnen stoppen met huilen zonder dat iemand zegt dat dat moet.
- Als dat dan toch niet lukt.
Dan niet.

Zo maakt u het

2010-07-18T10:33:00.003+02:00

Men neme het feit dat zinnen die beginnen met ‘men neme’ klinken alsof iemand weet hoe het moet.
Men neme dus iets moeilijks. Een beproeving, maar in deze vorm beproefd.
Men neme een vraag.
Het gaat altijd goed.

Park Picknick Poëzie

2010-06-26T09:04:00.000+02:00

Morgen (27 juni) van 14.00 - 17.00 in het Griftpark in Utrecht: Park Picknick Poëzie.

Wat kun je verwachten?

-Optredens van de dichters Rob Bekker, Chrétien Breukers, Ellen Deckwitz, Geerten van Gelder, Ingmar Heytze, Peter Knipmeijer, Leo Mesman, Nanne Nauta en dochters Laura & Sabine, Nicole Teunissen, Hanneke Verbeek en Marleen van der Velden

-Utrechtse prominenten (waaronder burgemeester Aleid Wolfsen) lezen hun lievelingsgedicht voor

- Muziek van muziekgroep Pekel

- Mooi weer

MAZ!

2010-05-30T10:38:00.000+02:00

Het allerlaatste nummer van literair tijdschrift Met Andere Zinnen is uit (dubbelnummer 15/16). Het is een combinatie van 'de laatste spontane inzendingen' en bijdragen van auteurs die eerder in het nummer gepubliceerd hebben en die om een nieuwe creatie werd gevraagd. Ik hoorde tot de laatste categorie en heb een prozafragment ('De hoofdpersonen') ingestuurd. Het is een collectie brieven en andere notities van personages aan een auteur, waar ik momenteel aan werk.

Ik heb twee keer eerder in MAZ gepubliceerd. De eerste keer was als winnares proza bij de eerste schrijfwedstrijd in 2005. Sowieso geloof ik een van de eerste keren dat ik iets won met mijn proza, dus dat was erg leuk en inspirerend. Mijn inzending is hier nog terug te lezen, in het studentenblad van de Universiteit Antwerpen. Daarna dus nog een keer, met 'Uit de hoogte', een tekst die ik ook heb ingesproken. Daarnaast heb ik vorig jaar nog een keer mogen optreden op een literaire avond.

Ik draag MAZ een warm hart toe, ze hebben jongeren echt kansen gegeven om (voor het eerst) te publiceren en het is niet makkelijk om een zelfstandig literair tijdschrift te zijn dat bijna niemand wil verkopen, juist omdát er vooral onbekenden in schrijven. Ik begrijp dus wel dat het stopt, maar het is wel jammer.

Kortom: koop de MAZ nu het nog kan! Het is een prachtig laatste nummer geworden, ook met teksten van mensen die inmiddels helemaal niet zo onbekend meer zijn. Naast ondergetekende zijn de volgende schrijvers in het nummer te vinden: Anna de Bruyckere, Lies Van Gasse, Ruth Koops van ’t Jagt, Lieke Marsman, Vicky Francken, Iduna Paalman, Lukas Verga, Kris Lauwereys, Mischa Andriessen, Anna van Gerve, Yi Fong Au, Frank Keizer, Marijn Sikken, Maud Vanhauwaert, Bart de Haes, Kila van der Starre, Maarten Inghels, Derk Walters, Petra Boudewijn en Peter Holvoet-Hanssen.

Kunstbendeboek

2010-05-19T21:27:00.001+02:00

Kunstbende bestaat twintig jaar. Ter gelegenheid daarvan is het boek TIJD verschenen, oftewel ‘Een unieke verzameling van vijftig jonge én gevestigde Kunstbendetalenten’. Dat gevestigde valt nogal tegen, buiten Abdelkader Benali staat er volgens mij niemand in die ook echt een boek heeft uitgegeven, maar ach, het staat leuk en we hebben nog tijd om gevestigd te worden.

Het duurde een tijdje voor ik het boek opgestuurd kreeg, maar nu is het er dan. Ik had er eerlijk gezegd wat meer van verwacht. Natuurlijk, ik heb een klein beetje verstand van boeken maken, dus mijn eisen zijn misschien wat hoger dan die van de gemiddelde jongere die een tekstje instuurde, maar toch. Ze hadden er best wat meer aandacht (en tijd, haha) aan mogen besteden. Het is een jubileumboek, dan wil je toch graag iets moois maken, lijkt me.

Het had al gescheeld als er een normale inhoudsopgave in had gezeten, in plaats van een genummerde lijst met enkel de titels van de teksten. Geen idee hoe de volgorde tot stand is gekomen, het schijnt ook niet alfabetisch te zijn, dus je zoekt je rot. Van je eigen tekst weet je dan nog wel de titel, maar als je bijvoorbeeld nieuwsgierig bent naar de gedichten van je zus of de onvolprezen Vicky Francken, nou, veel succes ermee.

Dan de opmaak, o, de opmaak. Die vind ik echt heel lelijk. De lettertypen passen ook niet goed bij elkaar. En, erger: de marges zijn enorm. Het komt erop neer dat mijn gedicht (en niet alleen mijn gedicht) er belachelijk uitziet. Er staan nog net een paar regels op een nieuwe pagina en op de meest vreemde plaatsen zijn de regels afgebroken. Bij poëzie kun je dat niet zomaar doen. Dat kun je gewoon niet zomaar doen, dichters denken na over enjambement.

Laatste (tevens grootste) punt van kritiek: het boek is niet gecorrigeerd, of in ieder geval niet goed gecorrigeerd. Daar was ik al bang voor. Het boek is uitgekomen bij Bookabook en hoewel ik nu op die site zie dat zij wel degelijk ook correctie beloven, vermoed ik dat ze minder grondig te werk gaan dan een reguliere uitgeverij. Daarnaast kreeg ik al enige argwaan toen iemand van de organisatie mij vragen mailde als: ‘Zou je mij jou huis adres willen mailen?’ Ik, nooit te beroerd om mensen daarin op te voeden, mailde de vragen verbeterd terug, plus mijn antwoorden, om vervolgens nóg een keer een mail met precies dezelfde jou/jouwfout terug te krijgen.

Ik heb het aan zien komen, ik heb geprobeerd om het te voorkomen en het is niet gelukt. En daar baal ik van. Ik heb mijn hulp aangeboden, ik wilde best even die teksten doorlezen, geen enkel probleem, graag gedaan. Dat was niet nodig, redigeren deden ze zelf, kreeg ik als antwoord. Tja, dan kun je moeilijk zeggen: ‘Weten jullie dat heel zeker? Kunnen jullie dat wel?’ Nee, dan moet je er maar van uitgaan dat ze dat inderdaad gaan doen. Nou, mooi niet dus.

En dan durven ze ook nog te schrijven: ‘In TIJD zijn hun originele spannende, hilarische en ongeredigeerde verhalen gebundeld. TIJD geeft een veelkleurig beeld over hoe rijk Nederland is aan jong schrijftalent!’ Oké, ik weet uit ervaring hoe moeilijk het is om wervend over een boek te schrijven (erg moeilijk). De enigszins onbeholpen formulering wil ik ze dan ook nog wel vergeven, maar ‘ongeredigeerd’ als aanprijzing? Koop dit boek, nu inclusief fouten? Nee, dat niet.

Koopavond

2010-05-14T11:33:00.000+02:00

De mensen stinken naar overdag.
Ik zou ze willen vragen: ‘Wat doen jullie hier?’
Ja, ik loop hier ook, maar ik voel dat het om andere dingen gaat in het leven.
Hoezo, dat denk jij ook als je ons ziet?
Dat kan dus niet.
Bovendien, het gaat dus helemaal niet om dingen.
Het gaat om mensen.
Niet om alle mensen natuurlijk, om sommige.
Vrij weinig eigenlijk.
(Ze konden niet komen.)
Ik weet wel enkele Japanners die mij mee naar huis gaan nemen.
Ze staan daar en lijken op elkaar.
Wij ook?

Telefoons en verhalen

2010-04-26T20:08:00.002+02:00

Ik belde om je te troosten, vandaar
dat je mij aan het troosten bent.

'Wij gaan ook zo'
is het enige wat ik kan bedenken
maar wie nu nog durft te beweren
dat het leven een feestje is
zou zomaar eens gewurgd kunnen worden
met die zogenaamde slingers.

Laat dat ophangen maar
aan mij over.

Zoete Wraak

2010-03-19T21:19:00.000+01:00

Kunstbende bestaat twintig jaar. Om dat te vieren is er Zoete Wraak: een project waaraan alle oud-deelnemers die de landelijke finale nooit gewonnen hebben mee mogen doen. Op de finale van dit jaar mogen een aantal van hen nog één keer optreden. Ik heb zelf verschillende keren meegedaan in de categorie Taal, in 2006 won ik de voorronde in Utrecht, maar in de finale viel ik niet in de prijzen.

Met onderstaande tekst doe ik een gooi naar de podiumplekken (en daarnaast is het leuk om weer eens iets nieuws te laten horen).

Meisje bij tramhalte

2010-03-08T18:02:00.001+01:00

Aan de telefoon.

'Ja, goed hoor. Ik kan nu ook bitterballen!'

Altijd augustus

2010-03-05T19:28:00.002+01:00

We dronken vruchtensap waar ons speeksel dik van werd en renden van tafel. Gevaar was geel met zwart, maar je kon er een glas overheen zetten. Daarna besloot je nooit meer bang te zijn. De scherven bleven liggen nadat ze jou ergens anders hadden gelegd. Je ademde door een rietje en werd vaker geprikt dan je kon vermoeden. Ik bleef slikken.

Vluchten kan niet meer

2010-03-01T10:15:00.002+01:00

Gisteren met Lief het Poëthement in de Bibliotheek Eindhoven bezocht. Lief treedt er wel vaker op. Dit keer was het thema Annie M.G. Schmidt, een favoriet van ons beiden, en het was een druilerige zondagmiddag, dus op naar die bieb.

Ik had me opgegeven voor het open podium en was verder vooral mee om Lief aan te moedigen, maar daar aangekomen bleek dat het programma zo was omgegooid dat ik uiteindelijk als eerste aan de beurt was, en Lief direct na mij. Op zich prima. Ik heb een tijd geleden een aantal stukjes over Jip en Janneke geschreven waarin ik de stijl van de oorspronkelijke verhaaltjes benader, maar J&J zijn een jaar of achttien. Erg leuk om uit te proberen en gisteren was natuurlijk de ideale gelegenheid om daar iets uit voor te lezen. Dus dat heb ik gedaan. Ik was verder eigenlijk niet zo tevreden over de middag (afgezien van de enorme glazen warme chocomel), wat voornamelijk te wijten was aan de amateuristische organisatie. Natuurlijk moet je alles in verhouding zien met welk gebeuren je bijwoont, maar dit was toch wel erg. Het begon er dus al mee dat het programma een puinhoop was, en dat we een zeer chaotische en bijzonder nerveuze invalpresentator troffen. Met plaatsvervangende schaamte zag ik hoe Willem Adelaar zich door zijn welkomstwoord heen stamelde, hier en daar halve zinnen inslikkend. Desondanks vond hij het daarna nodig om over míj te beweren dat ik zenuwachtig was, voor ik ook maar iets had gedaan. Hij was compleet onvoorbereid en kon over geen van de deelnemers iets vertellen bij wijze van introductie. Wellicht was het dus 'om maar iets te zeggen', maar mijn advies is dan toch: zwijg dan, of vraag of de optredende dichters zelf iets willen vertellen. Het meest sneue moest namelijk nog komen. Direct na mijn optreden sprak hij plompverloren: 'Niet onaardig, voor een debutant.'

Man in de trein

2010-02-15T20:19:00.002+01:00

Aan de telefoon.
Over een reis naar Burkina Faso, zo bleek later.

'Jij wilt natuurlijk over mijn ervaringen horen! Nou, het was een hele ervaring!'

Naam

2010-02-14T11:35:00.003+01:00

In de middeleeuwen was ik een jongen.

poetry slam

2010-02-08T21:23:00.002+01:00

Twee ideeën.
1. Slam is synoniem voor zo hard schreeuwen dat niemand nog hoort hoe slecht je teksten zijn.
2. Ik durf er niet aan mee te doen.

Ik heb mijn mening mogen herzien. Ik heb gistermiddag voor het eerst geslamd, en ik vond het erg leuk. Ik ben nog steeds geen slammer. Ik ga nu niet ineens alle slams in den lande af, daar ben ik ook helemaal niet goed genoeg voor en er zijn zo veel verschillende dingen die ik allemaal wil schrijven en doen en proberen en bereiken. Maar voor nu en nog eens, zeker weten.

Ik deed dus mee aan de Kargadoorslam gisteren en schopte het zelfs tot de finale, die ik geheel terecht verloor van de sympathieke slammer Martin Beversluis. Ik besef dat het enorm pathetisch moet klinken, maar ik had voor mezelf al gewonnen door mee te doen en dat ik toen ook nog de finale haalde en veel leuke & lieve reacties kreeg (en nog een cd) was helemaal geweldig. Ik kan een enorm slechte, zure verliezer zijn, als ik het onterecht vind dat ik verloren heb (en dat vind ik ook altijd vrij snel), maar dat was gisteren absoluut niet het geval. Ik was blij en trots op mezelf en geniet zelfs nu nog een beetje na.

Ik vond het lang niets voor mij, slammen. Vanwege eerder aangehaalde ideeën 1 en 2. Mijn teksten zouden er niet geschikt voor zijn, en ik al helemaal niet. Ik heb tegenwoordig niet echt meer last van podiumvrees, ja, ik bloos, maar daar schrijf ik dan gewoon over en verder trek ik me er niets van aan (het gemene is dat dat laatste juist een van de weinige dingen is die het minder erg maken) en ik moet me altijd wel even ergens overheen zetten, maar verder is het geen probleem meer. Een slam leek me echter het andere uiterste. Ik ben nog steeds geen fan van mondelinge tentamens of functioneringsgesprekken van welke aard dan ook. Ik ben die literatuurwetenschapper die haar eindexamen Letterkunde op de middelbare school
over moest doen omdat ik de eenvoudigste vragen ineens niet meer kon beantwoorden en ook degene tegen wie de docent na afloop van een ander mondeling opmerkte: 'Mag ik vragen waarom je mij de hele tijd zat aan te kijken alsof ik een tikkende tijdbom was?' (Toen had ik overigens wel dingen gezegd, een verbetering!)
Ik vond het dus vrij helder: ik kan en wil wel optreden, maar ik vrees beoordelingen (oké, het oordeel van een publiek kan ik hebben, dat is meestal impliciet), bij een slam word je beoordeeld op je optreden, dus helaas.
Totdat ik Gijs ter Haar, zijn fantastische (slam)poëzie en enthousiasme ontmoette bij Onbederf'lijk Vers Nijmegen. Toen was idee 1 al behoorlijk ontkracht, idee 2 had nog wat langer nodig.
In mijn introductie had ik ook geschreven: 'slamt voor het eerst, en vraagt zich nu wellicht af waarom ook alweer'. Dat was eigenlijk niet eens zo. Ik deed het gewoon en het ging eigenlijk heel goed. Ik moest even wennen, maar daar ben ik dan weer wel erg ervaren in. Ik kreeg geen black-out, viel niet flauw, kotste niet over de jurytafel, en kreeg als commentaar dat ik per ronde beter werd, dus dat verliep vrij soepel. En ja, bij een slam is er dus commentaar. Hard commentaar ook, of nou ja, eerlijk is misschien een betere omschrijving. Het blijft een wedstrijd en het kan altijd beter. Misschien heb ik makkelijk praten omdat ik de finale haalde en ik dus onmogelijk alles verkeerd kon hebben gedaan, maar ik was heel blij met het commentaar. Ik kan altijd tips gebruiken, vooral op het gebied van voordracht (en als Ellen Deckwitz, Nederlands kampioen poetry slam dan een van de mensen is die die tips geeft, zou je wel gek zijn om die niet te gaan opvolgen) en ik vond het eigenlijk heel fijn om eens een keer aan een wedstrijd mee te doen waarbij je ter plekke een beargumenteerd oordeel van een jury krijgt. Bij veel wedstrijden moet je maar gissen naar de redenen waarom je niet wint, hier krijg je het te horen. Daar word ik beter van. Het was wel nogal sneu dat alle andere kandidaten, buiten Martin en ik dan, het uiteindelijke oordeel van de jury niet afwachtten en (teleurgesteld? kwaad? totaal niet geïnteresseerd in de uitslag?) het pand verlieten. Ondanks mijn slechte verliezerschap geloof ik toch niet dat ik dat gedaan zou hebben.
Het was mooi om mee te maken.

Meer info

Wedstrijdverslag op de site van juryvoorzitter Pom Wolff
Wikipedia over poetry slam

Zonnehof

2010-02-03T21:00:00.001+01:00

Afgelopen zondag trad ik op in Bibliotheek Zonnehof in Amersfoort. Het was een leuke middag
met enkele voor mij nieuwe namen: Mia Wittop Koning (slamachtige protestpoëzie tegen nordic walking en IKEA) en Jelle Pieters (trad voor het eerst op en had een leuk gedicht over digitale foto's). Lief was mee om mij aan te moedigen, en las later op het open podium een gedicht over oud zijn en een gedicht over jong zijn. Voor mij was het de ideale gelegenheid om een paar nieuwe gedichten uit te proberen en bij te praten met oude bekenden. Waarvan sommige over een uitstekend geheugen bleken te beschikken. De Zonnehof is poëtisch gezien wel een bijzondere plek voor mij. In november heb ik daar dus dus de verhalenwedstrijd over Amersfoort gewonnen met het verhaal over mijn oma (en in april ga ik eindelijk dat gewonnen weekend Antwerpen 'doen', nu al veel zin in). Lang, lang geleden, toen ik nog een onschuldig meisje van zestien was, won ik daar echter ook een gedichtenwedstrijd. Het is de eerste wedstrijd die ik ooit won, en daarom dus wel een beetje de start van mijn 'schrijfcarrière'.

Niet dat ik al echt van een carrière kan spreken natuurlijk, vandaar de aanhalingstekens. Het absolute begin was het eigenlijk ook niet, want ik heb ook toen ik elf was een keer een boekenbon gewonnen met een gedicht over boeken - verrek, dat was ook al in de Zonnehof, haha. Maar dat weet echt niemand meer, ik weet zelf niet eens meer precies wat dat voor gedicht was. Het ging over iemand die zo veel las dat ze bedolven raakte onder de boeken en door een Sint-Bernardshond opgespoord moest worden, hoe origineel. Ik had het in een opwelling had geschreven en ingeleverd toen ik met een klasgenootje in de bibliotheek was (zij had ook een gedicht gemaakt, maar won niks, en ik weet om de een of andere reden nog wel dat haar gedicht begon met: 'Boeken, boeken, boeken, je kunt ze hier gewoon uitzoeken' :)) En dat iemand van de winkel SpeelBoek de winnende gedichten ging voorlezen omdat ze bang waren dat de kinderen dat zelf niet goed konden of zo. Dat ik het toen ook al raar vond om iemand anders mijn gedicht te horen voordragen, maar ook wel leuk. En dat ik uit verlegenheid aan bijna niemand verteld had dat ik iets gewonnen had en dat mijn juf toen toevallig die middag van de prijsuitreiking in de bibliotheek was en mij daar zag. En dat de volgende dag aan de hele klas ging vertellen. En dat ik dat niet leuk vond.

Bij die tweede gedichtenwedstrijd vond ik het allemaal al veel leuker hoor!
Behalve misschien dat ik zó hard bloosde dat ik bijna paars was en dat daar bewijsmateriaal van was in de vorm van een foto in de plaatselijke krant (godzijdank wel in zwart-wit) van mij en juryvoorzitter Guido de Wijs (die ik dus in november ook weer tegenkwam in de jury van de Amersfoort wedstrijd, maar ik geloof niet dat hij dat nog wist) en dat mijn leraar geschiedenis het toen nodig vond om die foto op het prikbord in de docentenkamer op school te hangen. Hoe lief bedoeld ook :) Overigens kreeg ik toen ook een gedichtendagbundeltje van Rutger Kopland en dat bevat nu een van de leukste geschreven opdrachten, beginnend met: 'Gevonden in Gonny's auto'. Gonny, die overigens toen haar auto heel cool beschilderd had met zonnebloemen, bracht mij en m'n moeder namelijk thuis na de prijsuitreiking en ik was natuurlijk weer zo onhandig om dat bundeltje vrijwel onmiddellijk na ontvangst kwijt te raken. Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen, Gonny vond weken later bij het opruimen van haar auto het boekje en via allerlei ingewikkelde connecties (zij was ooit de juf van mijn zusje en kende iemand op het koor van mijn moeder, zoiets) kreeg ik het bundeltje uiteindelijk weer terug.
Ik dwaal enorm af. Eigenlijk wilde ik alleen nog zeggen dat er zondagmiddag twee mensen waren die ik nu ken, maar toen ze bij die prijsuitreiking waren kende ik ze niet en ze hadden gewoon nog onthouden waar mijn gedicht toen over ging. Dat vond ik verbazingwekkend. En leuk. Ondanks dat het desbetreffende gedicht 'Reizigers naar morgen' heette en precies zo slecht was als zo'n titel doet vermoeden.

Twee meisjes in de tram

2010-02-02T19:50:00.001+01:00

'Waar ken je hem van dan?'
'Van onnozelheid. Je weet wel.'

nieuw jaar

2010-01-20T20:45:00.000+01:00

Nicole Teunissen, ook in 2010! Zo mag ik het inmiddels wel formuleren, aangezien het al een tijdje geleden is dat ik gepost heb. Maar ik ben er nog, momenteel is het alleen nogal druk met stage, scriptie en afstuderen in het algemeen. Ik ben er heilig van overtuigd dat de bureaucratische doolhof waarin ik verzeild ben geraakt een laatste test is of ik het wel waard ben om een masterdiploma te ontvangen.

Verder herlees ik de complete Harry Potter-serie (deel 5 op dit moment) en wacht ik af of mijn broertje mijn computer nog kan maken. En ondertussen bekijk ik alvast kwijlend allerlei minilaptops - sorry voor mijn gebrek aan vertrouwen, Patrick, maar ze zijn zo leuk! - ook al wees Lief me er terecht op dat je daar de Sims 3 niet op kunt spelen. Misschien is dat maar beter ook, gezien de tijd die ik daar meestal mee kwijt ben als ik dat soort spellen eenmaal in mijn bezit heb. En ik brei of haak nieuwe hoesjes voor mijn mobiele telefoon, wat ook niet heel nuttig is.

Op schrijfgebied kan ik op de korte termijn wel weer twee optredens melden, te weten:

Zondag 31 januari, vanaf 14.00 uur: Poëziemiddag in Bibliotheek Zonnehof, Amersfoort
Zondag 7 februari, ook vanaf 14.00 uur: Kargadoor Slam in de Kargadoor, Utrecht

Zie je daar of ergens anders.

.

2009-12-12T10:25:00.001+01:00

Je wilt nog van gedachten wisselen,
maar ik heb er niet een die jij graag zou willen.
Denk ik.

Filmpje

2009-12-08T19:32:00.001+01:00

Dat is waar ook, er was gefilmd bij Onbederf'lijk Vers. Nu hebben ze een sfeerimpressie online gezet, en ik ben niet eens gesneuveld in de montage.
Bij deze dus. De titel is weggevallen, maar ik lees 'Muil', ongeveer vanaf 1:30. Verder in het filmpje ook nog Erik Jan Harmens en Gijs ter Haar, de andere dichters met wie ik optrad in NDRGRND.

Wat wat mij betreft niet kan worden aangemerkt als begroeting

2009-12-04T21:40:00.001+01:00

‘Cadeautje.’
‘Kan ik het nog ruilen?’
‘Wat is het hier druk.’
‘Wat is het hier rustig.’
‘Jij verveelt je zeker.’
‘En dan gaan we zo nog even naar de Hema, of zullen we eerst iets gaan eten?’
‘Ik sta nu bij de kassa, waar ben jij?’
...

Amersfoort

2009-11-22T19:38:00.000+01:00

Vanmiddag was de prijsuitreiking van de verhalenwedstrijd van Bibliotheken Eemland.
En ik heb gewonnen! Ik mocht mijn verhaal natuurlijk voorlezen en ik heb een hotelovernachting in Antwerpen gewonnen met bezoek aan Plantin-Moretus. En een oorkonde en een balpen met een bewegende Amersfoortse kei erin, haha. Erg leuk allemaal. Hieronder kun je mijn verhaal lezen.

Valkestraat

Ik ben het kind van je kind, maar je hebt hier nog geen kinderen. Ik ben dus enkel een meisje in broek dat weet waar je woont. Je adres stond in een advertentie. Electrische smederij. Handel in ijzerwaren. Het is het werk van je vader, jullie wonen ernaast.
‘Het telefoonnummer heeft maar drie cijfers!’ roep ik uit.
‘Natuurlijk,’ antwoord jij, verbaasd omdat ik daar verbaasd over ben. ‘Maar dat is alleen voor de zaak. Thuis hebben we geen telefoon.’ Je stem klinkt een beetje als het Polygoon-journaal.

Ik wil mee naar het naaiatelier waar je werkt. Dat kan eigenlijk niet, maar ik ben een meisje in broek. Ik kan alles. We gaan lopend. In de Muurhuizen is weinig veranderd, ze hebben dan ook al sinds de middeleeuwen de tijd gehad. Wij zullen het met minder moeten doen, maar ik heb niet veel nodig. We zijn op je werk. Ik zit in een hoek en kijk naar je handen. Je beste vriendin werkt hier ook. Soms zingen jullie terwijl jullie de naden stikken, soms stikken jullie van het lachen. Soms is het zo stil dat je een speld kunt horen vallen, maar je laat er geen vallen. Je kijkt hoe ik kijk naar je handen en vraagt: ‘Waarom draag je een broek?’
‘Ik had er niet aan gedacht,’ antwoord ik. Het is de waarheid. Je lacht erom, wat me de best mogelijke reactie op de waarheid lijkt. Het is alleen niet altijd mogelijk om erge dingen te verknippen tot vrolijke figuurtjes. Ik steek alvast een schaar bij me, vastbesloten om je te beschermen.

Als iedereen naar huis is, spreiden we een halve eeuw uit op tafel. Gebeurtenissen per strekkende meter. Je wil dat ik vertel, maar ik stop mijn mond vol met spelden. Je haar is donker en zelfs je tanden zijn anders. Dit is je eigen gebit.
Je zegt: ‘Vertel me één dag, Nicole, dat is genoeg.’ Ik knik. Ik spuug de spelden uit. ‘Er is wel een dag,’ zeg ik.

Het is een dag in de zomervakantie. Ik ben aan het logeren, je wilt me je stad laten zien. We maken een rondvaart met de Waterlijn. De vrijwillige vijftigplusser heeft best leuke feitjes, maar jouw verhalen zijn mooier. Ze brengen ons naar plaatsen waar de boot niet kan komen. We blijven lang bij je huis en proberen naar binnen te gluren. Je wijst de badkamer aan en terwijl je vertelt hoe je je daar samen met je zussen op zaterdagavond klaarmaakte om uit te gaan, hoor ik jullie giebelen, gillen als er veel te vroeg wordt aangebeld. Een keer stond er voor het eerst een boerenjongen uit Hoogland voor de deur, zijn haar glimmend van de brillantine, maar laat dat een verrassing blijven.

Ik ben per ongeluk bijzonder, als meisje in broek. Ik dacht dat ik me goed had voorbereid, oude kranten gelezen, maar ik vergat hoe ik eruit hoor te zien. Textiel en rijst is van de bon. De minister-president heet Willem Drees. Elke woensdag- en zaterdagmiddag van 14 tot 16 uur zijn aan het politiebureau inlichtingen te verkrijgen over gevonden voorwerpen. Ik zoek iets van onschuld, maar vermeld staan alleen een snoer kralen, een rode damesportemonnaie met -aie.

Ik wil je naam uitspreken. We zouden hetzelfde moeten heten, omdat in onze familie voor zover ik dat heb kunnen nagaan vrouwen om en om Cornelia en Johanna heten. Alle moeders vernoemen hun kind naar hun moeder, behalve de mijne. Ik ontdek dat alle letters die ik nodig heb al in jouw naam aanwezig zijn, een toevallige troost. Ik speel een poosje met de taal, waarbij ik de verleden tijd vermijd zoals je met hinkelen niet op de lijntjes mag komen. Omdat ik het raar vind om zomaar je naam uit te spreken, vraag ik erachteraan of ik mag blijven logeren.

‘Je kunt niet slapen in die broek,’ zeg je.
‘Dat geeft niet,’ antwoord ik. Ik wil die broek niet langer dragen, ik trek hem uit alsof ik daarmee ook alle kennis over de toekomst kan achterlaten op de stoel bij je bed. In jouw nachtjaponnen lijken we zusjes. Ik vraag me af of je al slaapt. De nacht zou iedere nacht kunnen zijn. Ik denk aan een andere nacht, aan je kamer in het ziekenhuis. Je hebt daar een mooi uitzicht over de stad, maar je ogen zijn dicht.

Je opent je ogen. ‘Ben je er nog?’ vraag je.
‘Natuurlijk,’ zeg ik.
‘Ik word niet oud,’ zeg je opeens en ik wil dat niet horen. Maar dan besef ik, we zijn voor even even oud. Ik hoef je niet langer te missen.

Opium II

2009-11-15T11:12:00.002+01:00

Ik heb genoten van de opname van Opium gisteren.

Voor wie het gemist heeft, ik ben hier terug te luisteren, mijn stukje begint rond 23 minuten.

Opium

2009-11-12T19:41:00.004+01:00

Komende zaterdag ben ik te gast in het radioprogramma Opium van de Avro. In de rubriek 'de 80 seconden van' lees ik een gedicht en vertel ik iets over mijn schrijven.

De uitzending is op radio 1 van 17.15 tot 19.00 uur, ik ben ergens tussen 17.15 en 18.00 uur te horen.

Je kunt ook live komen luisteren in Koninklijk Theater Carré in Amsterdam.

Site van het programma: hier